Widget Image
Widget Image
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Για να διαβάζετε πρώτοι όλα τα άρθρα του blog μας!

Το χιούμορ βγήκε από τον παράδεισο

Της Άρτεμης Παπασκαρλάτου (Μητέρα μαθητών μας)

Αυγουστιάτικο απόγευμα στην παραλία του Μαραθώνα. Ο αέρας είναι κρύος και η θάλασσα ζεστή. Ως Ελληνίδα μάνα που βιώνει την εθνική ταυτότητα, περιμένω με ανοιχτή πετσέτα τον 6χρονο γιο μου να βγει από το νερό, έχοντας εξαντλήσει όλα τα σχετικά νομικά επιχειρήματα. Εκεί που πάω να βγω εκτός ελέγχου, ξαφνικά το παίρνω αλλιώς: αρχίζω να χορεύω στην άκρη του κύματος, κουνώντας την πετσέτα θεατρικά αριστερά δεξιά, θυμίζοντας –κατά την κρίση μου- μέλος του χορού σε αρχαία τραγωδία. Ο γιος μου ξεσπάει σε δυνατά γέλια. Δεν μπορεί να σταματήσει να γελάει. «Δεν θέλω σου λέω!» μου φωνάζει κακαρίζοντας. «Μην το κουνάς αυτό! Δεν είμαι ταύρος…»

Το παιδί μου έχει χιούμορ. Και το άλλο μου παιδί. Και ο μπαμπάς τους. Κι εγώ –νομίζω. Σκέφτομαι πόσο σημαντικό είναι αυτό στην οικογένειά μου τώρα, αλλά και στην οικογένεια που μεγάλωσα. Πόσο διαφορετικό είναι κάποιες φορές το χιούμορ των παιδιών από των «μεγάλων» αλλά και πόσο μαγικές είναι οι στιγμές που συντονίζονται. Πώς το χιούμορ μπορεί να μας φέρνει υπέροχα κοντά κόβοντας σαν το σπαθί του Αλέξανδρου κόμπους παρεξηγήσεων, πώς μας ανανεώνει με ατέλειωτα απελευθερωτικά γέλια, πώς μπορεί να εκφράσει κρίσιμες αλήθειες, αλλά και πώς θα μπορούσε να αποξενώσει τους ανθρώπους αν αντικαταστήσει την καθαρή έκφραση των συναισθημάτων, τα απλά «σ’ αγαπώ», «έχω θυμώσει», «είμαι θλιμμένος», «μου έλειψες».

Θυμάμαι έντονα και διηγούμαι περήφανα σε όποιον βρω, έναν καυγά της κόρης μου, που τότε ήταν 6 χρονών, με τον μπαμπά της. Και οι δύο στα κόκκινα! Αντικείμενο ο ύπνος με ή χωρίς πιτζάμα. Κάποια στιγμή το παιδί απευθύνεται σε μένα με βδελυγμία: «Πατέρας είναι αυτό;» Ο κρητικός πατέρας έξαλλος:
«Πατέρας είμαι τι είμαι;»
Αγρότης είσαι! Που λες σε εμάς τα ζώα τι να κάνουμε!
Τρέμε Αρκά. Εννοείται ότι το ζήτημα εκτονώθηκε συνοπτικά και αμετάκλητα.

Αν χιούμορ είναι μια απρόσμενη ή ανατρεπτική θέαση των πραγμάτων, τα παιδιά γεννιούνται μ’ αυτό. Γι’ αυτό γελάμε πολύ με πράγματα που λένε «σοβαρά». Αλλά αντιμετωπίζοντας το χιούμορ των παιδιών με τα στεγανά ενός ενήλικα, νομίζω ότι χάνουμε απίθανα ταξίδια σκέψης. Πολλές φορές μπαίνω στο παιχνίδι ενός διαλόγου που ξεκινάει από χιουμοριστικές παρατηρήσεις των παιδιών μου και εξελίσσεται αλλού κι αλλού, μέχρι να βαρεθούμε να γελάμε ή… να ακουστούν οι περίφημες «κακές λέξεις»! Τα παιδιά της ηλικίας των δικών μου βρίσκουν υπέροχα αστείο να ξεστομίζουν «όρους» και βρισιές που δεν θα ήθελες ποτέ να πουν δημόσια… Μετά τον τρόμο για το τι θα σκεφτούν οι γονείς των συμμαθητών και την πιθανότητα μήνυσης κατά των αγνώστων που τους τις έμαθαν, πέρασα στον Αριστοφάνη και τα δημοτικά τραγούδια και τη συνειδητοποίηση ότι το χιούμορ αρχετυπικά πολύ συχνά εκφράζεται αθυρόστομα.

Γενικά το χιούμορ σώζει! Οικογένειες, φιλίες, επαγγελματικές σχέσεις… Σ’ αυτό, τα παιδιά έχουν πολλά να μας μάθουν με την αγνή τους οπτική και μια απέραντη φαντασία ανεπηρέαστη από – συχνά υποκριτικούς- περιορισμούς. Καθημερινά με συλλαμβάνω να ψάχνω την ισορροπία ανάμεσα σε αυτό που λέμε «πολιτικά ορθό», ευγενικό, αποδεκτό και σε αυτά που κάνουν τις διαφορετικές ηλικιακές φυλές να ξεκαρδίζονται.

Χθες πχ το σινεμά τραντάχτηκε για κανένα δεκάλεπτο όταν ο καλός του παιδικού έργου γέμισε με βέλη τον «ποπό» του κακού, ενώ μετά, στην πιτσαρία, οι έφηβες κόρες φίλων γελούσαν συνωμοτικά με επιθετικά αστεία σε κάποιο σύνθετο κώδικα, απροσπέλαστο και από τους καλύτερους αποκρυπτογράφους του στρατού των γονέων.

Σκέφτομαι ότι αντιμετωπίζοντας την καθημερινότητα με χιούμορ, προσεγγίζοντας ο ένας το χιούμορ του άλλου, η επικοινωνία στο σπίτι αλλάζει διάσταση. Γίνεται εξερεύνηση, περιπέτεια, ταξίδι, χαρά. Τα προβλήματα και οι διαφωνίες δεν εξαφανίζονται, αλλά αναδεικνύονται ευκολότερα προφανείς και εναλλακτικές λύσεις. Τα παιδιά, γνωστοί ηδονιστές, δεν αφήνουν ευκαιρία να πάει χαμένη… «Μαμά, ξανακάνε αυτό το αστείο! Μπαμπά ξαναπές αυτό το αστείο!» Ποιος δεν θέλει να βλέπει τους αγαπημένους του να γελούν;

Μια από τις πιο ξεχωριστές εμπειρίες μου ως μαμά, καινούρια ακόμη τότε, είναι όταν αποφάσισα να διηγηθώ μια ιστορία στο 6 μηνών μωρό μου. Τη στιγμή που περιέγραφα παραστατικά μια χιονόμπαλα που έπεσε «πλατς» με δύναμη στο σκουφί του αρκούδου, η κόρη μου άρχισε να γελάει δυνατά κουνώντας χέρια πόδια στο καρότσι. «Πλατς» πάλι εγώ, γέλιο κελαριστό η κόρη μου, ξανα «πλατς» εγώ με περισσότερο ενθουσιασμό, ασυγκράτητα γέλια η κόρη μου… «Πλατς πλατς πλάτς»! Δεν ξέρω πόσα «πλατς» είπα μέχρι να καταλάβω ότι με κοιτούσε το μισό πάρκο. Άνθρωποι και περιστέρια! Δεν περιγράφω άλλο…

 

 

 

Post a comment

eleven + 14 =

Στον διαδικτυακό τόπο μας χρησιμοποιούμε cookies με σκοπό τη βελτίωση της online εμπειρίας σας.

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις απορρήτου

Για να διευκολύνουμε τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου, χρησιμοποιούμε «cookies». Τα cookies είναι μικρά αρχεία δεδομένων / κειμένου που αποθηκεύονται στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή σας από το πρόγραμμα περιήγησής σας και τα οποία είναι απαραίτητα για τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου.

Χρησιμοποιούμε Session Cookies για να σας προσφέρουμε εξατομικευμένη εμπειρία στην πλοήγηση των συνδρομητικών υπηρεσιών ή του ηλεκτρονικού μας καταστήματος.

Για τη χρήση αυτού του ιστότοπου χρησιμοποιούμε τα παρακάτω cookies που απαιτούνται από τεχνική άποψη
  • wordpress_test_cookie
  • wordpress_logged_in_
  • wordpress_sec

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες