Widget Image
Widget Image
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Για να διαβάζετε πρώτοι όλα τα άρθρα του blog μας!

Το άβολο θρανίο μιας άλλης εποχής

Της Κυριακής Μανιά (Μητέρα μαθητή μας)

Όταν ήμουν μαθήτρια του Δημοτικού θυμάμαι καθόμασταν σε αυτά τα ξύλινα θρανία, που ήταν ενιαία. Tο κάθισμα και η επιφάνεια ήταν ένα έπιπλο, για να ακουμπάς όταν γράφεις.
Το γυαλόχαρτο ήταν το μέσο καθαρισμού. Με το χοντρό γυαλόχαρτο καθαρίζαμε τις μεγάλες βρομιές και με το μαλακό το λειαίναμε. Αυτά τα θρανία δεν είχαν πλάτη.

Υπήρχαν δάσκαλοι που επέτρεπαν να ακουμπούν τα θρανία το ένα με το άλλο στη σειρά, οπότε το μπροστινό μέρος του ενός γινόταν πλάτη για το άλλο. Υπήρχαν όμως και οι δάσκαλοι που πίστευαν ότι η στενή επαφή καλλιεργούσε κλίμα… αταξίας κι έτσι άφηναν κενό ανάμεσα στις θέσεις. Η πλάτη των μαθητών έμενε στον αέρα με εξαίρεση των τυχερών τελευταίων που ακουμπούσαν στον τοίχο.

Πέρα από τα στοιχισμένα θρανία, στοιχιζόμασταν και εμείς οι μαθητές σε απόλυτη ευθεία ο ένας πίσω από τον άλλον. Ειλικρινά ποτέ μου δεν κατάλαβα τη χρησιμότητα αυτής της απόλυτης… τάξης. Η δε διάταξη των μαθητών γινόταν ανάλογα με το τι επέλεγε ο κάθε δάσκαλος.Κάποιοι μας έβαζαν να καθίσουμε ανάλογα με το ύψος (οι πιο ψηλοί πιο πίσω), ενώ κάποιοι άλλοι ανάλογα με την απόδοση. Δείτε το παράδοξο (κατά την ταπεινή μου γνώμη): αντί οι «αδύναμοι» μαθητές να κάθονται μπροστά ώστε να ενισχύονται και να βοηθιούνται από τους δάσκαλους, έμεναν πίσω, και στις πρώτες θέσεις κάθονταν οι άριστοι μαθητές (!).

Μια χρονιά, κάπου εκεί στην Ε’ Δημοτικού πρέπει να ήταν, ήρθε στο σχολείο για να καλύψει ένα κενό, ένας δάσκαλος πολύ ανατρεπτικός για τα δεδομένα της εποχής. Ο κύριος Νίκος. Δεν ήθελε να μαθαίνουμε παπαγαλία το μάθημα, έφερνε δικά του λογοτεχνικά βιβλία και μας διάβαζε. Το μάθημα αποκτούσε μια άλλη διάσταση, πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Μια μέρα, και ενώ το μάθημα της Γλώσσας αφορούσε στη ζωή και στο έργο του Διονύσιου Σολωμού, επέλεξε να μας μάθει το τραγούδι της “Ξανθούλας”. Κι  έτσι αμέσως η παράδοση έγινε διασκεδαστική. Από τότε όλοι μας θυμόμασταν πως αυτό ήταν ποίημα του Διονύσιου Σολωμού.

Υπάρχει όμως και μια ακόμη εικόνα που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου από αυτόν το δάσκαλο.
Ένα πρωί μόλις μπήκαμε στην αίθουσα για την πρώτη ώρα του μαθήματος, μας είπε να βάλουμε στην άκρη τις τσάντες μας και να τον βοηθήσουμε να μετακινήσει τα θρανία. Όπως αντιλαμβάνεστε η συγκεκριμένη διαδικασία δημιούργησε μια χαλαρή διάθεση στην αίθουσα. Όταν τελειώσαμε, η αίθουσα ήταν πιο χαρούμενη από ποτέ. Είχαμε τοποθετήσει τα θρανία παράλληλα, σε κυκλική διάταξη, και όταν καθίσαμε στις θέσεις μας βλέπαμε ο ένας τον άλλον! Ήταν υπέροχη η αίσθηση, το ό,τι είχαμε οπτική επαφή μεταξύ μας αλλά και με εκείνον. Ο κύριος Νίκος περιφερόταν όρθιος και μας έκανε παράδοση του μαθήματος με το δικό του τρόπο. Σαν να ήμασταν όλοι μαζί μια ορχήστρα κι εκείνος ο μαέστρος. Μας έκανε ερωτήσεις και το μάθημα έγινε διασκέδαση. Απέκτησε ενδιαφέρον και προσέξτε… το θυμάμαι ακόμη παρότι έχουν περάσει 30 –γκούχου γκούχου- χρόνια.
Κάποιες μέρες τα θρανία γύριζαν στην “κλασική” διάταξη (κυρίως όταν είχαμε αριθμητική) το ένα πίσω από το άλλο, ενώ κάποιες άλλες γινόμασταν και οπτικά ομάδα με τα θρανία στην κυκλική διάταξη. Με τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι έκανε αυτόν το διαχωρισμό ανάλογα με τις ανάγκες και τις απαιτήσεις του μαθήματος.

Ο συγκεκριμένος δάσκαλος για όσο διάστημα έμεινε στο σχολείο ήταν από τους αγαπημένους μας, γιατί έκανε το μάθημα ενδιαφέρον. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μάθουμε αρκετά σε μια σημαντική και κρίσιμη τάξη, την Ε’ Δημοτικού, τάξη στην οποία μόλις τελείωσε η κόρη μου. Στην επόμενη χρονιά μας ανέλαβε μια δασκάλα με πολύ συντηρητικές αρχές και τρόπο διδασκαλίας και όλα άλλαξαν πάλι…

Ευτυχώς τα σχολεία πια δεν έχουν εκείνα τα ξύλινα άβολα έπιπλα που υπήρχαν στις δικές μας χρονιές, που ενδεχομένως έκαναν κακό και στη μέση μας. Έχουν θρανία με ξεχωριστές καρέκλες και η αυστηρότητα στη διάταξη έχει εκλείψει. Μπορούμε να καταλάβουμε όλοι όμως ότι δεν αρκεί μόνο μια διαφορετική διάταξη στα θρανία.

Η μέθοδος διδασκαλίας είναι αυτή που κάνει τη διαφορά και έχει όλη την ουσία.

Αν το σκεφτείτε, η διδασκαλία αρχίζει από το σπίτι, από τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνουμε στα παιδιά από τα πιο απλά μέχρι τα πιο πολύπλοκα πράγματα στη ζωή. Όταν τους εξηγούμε κάτι και μετά τα υποστηρίζουμε για να το εφαρμόσουν, να το δοκιμάσουν ή να το εξερευνήσουν περισσότερο.
Όταν τα προετοιμάζουμε για τα επόμενα βήματα της ζωής τους, όπως το ίδιο το σχολείο.

Έχοντας μεγαλώσει σε μια γενιά που η μάθηση αρκετές φορές ήταν ξύλινη και ψυχρή, όσο τα θρανία που καθόμασταν, το να παρακολουθώ το διαφορετικό τρόπο προσέγγισης του σχολείου μας και την προσπάθεια δασκάλων να βοηθήσουν τους μαθητές να προσεγγίσουν την ουσία της γνώσης, της γνώσης του εαυτού τους, μου δημιουργεί χαρά και αισιοδοξία. Οφείλω να ομολογήσω πως αν κοιτάξω στα δικά μου μαθητικά χρόνια, νιώθω ζήλεια.

Δεν ξέρω πού βρίσκεται ο κύριος Νίκος, ο δικός μου δάσκαλος της Ε’ Δημοτικού, αλλά το διάστημα που ήταν εκείνος στην τάξη μας θα το θυμάμαι σαν ένα ανοιχτό παράθυρο που γέμισε την αίθουσα φως και έκανε τα ψυχρά άβολα θρανία, τις πιο άνετες και αναπαυτικές θέσεις.

Καλό καλοκαίρι σε όλους!

Post a comment

two × three =

Στον διαδικτυακό τόπο μας χρησιμοποιούμε cookies με σκοπό τη βελτίωση της online εμπειρίας σας.

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις απορρήτου

Για να διευκολύνουμε τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου, χρησιμοποιούμε «cookies». Τα cookies είναι μικρά αρχεία δεδομένων / κειμένου που αποθηκεύονται στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή σας από το πρόγραμμα περιήγησής σας και τα οποία είναι απαραίτητα για τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου.

Χρησιμοποιούμε Session Cookies για να σας προσφέρουμε εξατομικευμένη εμπειρία στην πλοήγηση των συνδρομητικών υπηρεσιών ή του ηλεκτρονικού μας καταστήματος.

Για τη χρήση αυτού του ιστότοπου χρησιμοποιούμε τα παρακάτω cookies που απαιτούνται από τεχνική άποψη
  • wordpress_test_cookie
  • wordpress_logged_in_
  • wordpress_sec

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες