Widget Image
Widget Image
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Για να διαβάζετε πρώτοι όλα τα άρθρα του blog μας!

Όταν ο Λόρκα συνάντησε τον Σαίξπηρ

Της Κατερίνας Γαρδούνη

ΔΙΑΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ
Πώς συναντήθηκαν ο Λόρκα με τον Σαίξπηρ; Όταν το αερικό δραπέτευσε από το όνειρο της καλοκαιριάτικης νύχτας του Σαίξπηρ, επισκέφτηκε τον εικοσάχρονο, τότε, Λόρκα και έγινε πηγή έμπνευσης για τα Μάγια της πεταλούδας του, το πρώτο του έργο, που παίχτηκε το 1920 στη Μαδρίτη και σημείωσε παταγώδη αποτυχία. Ειρωνεία, αν σκεφτεί κανείς πως το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας αποτελεί κορυφαίο δημιούργημα της πρώτης περιόδου του Σαίξπηρ. Η επίδραση που είχε ο Άγγλος ποιητής στον Ισπανό επιβεβαιώνεται από τους στίχους του δεύτερου στον πρόλογο του έργου του: «το παλιό αερικό του δάσους, που θαρρείς και δραπέτευσε από κάποιο βιβλίο του μεγάλου του Σαίξπηρ και που μόνο του στα λιβάδια τριγύριζε», καθώς και από το σημείωμα του μεταφραστή: «Σε όλο το έργο επίσης μία αδιόρατη αύρα από το όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Σαίξπηρ.». Αυτά, καθώς και έρευνες που έχουν αποδείξει πως το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας ενέπνευσε για πάνω από 400 χρόνια, ιστορίες και εικόνες μικροσκοπικών πλασμάτων με φτερά πεταλούδας, που ζουν στα δάση, στάθηκαν για εμάς η αφορμή να αναζητήσουμε τους κρίκους ανάμεσα στους κόσμους των δύο έργων: τον θεατρικό, τον μουσικό και τον εικαστικό.

ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η παράστασή μας αποτελεί το αποτέλεσμα μιας φιλόδοξης όσο και επίπονης προσπάθειας. Μιας προσπάθειας με στόχο την ανάδειξη της συνομιλίας ανάμεσα στους δύο κορυφαίους δραματουργούς και ποιητές. Προσπαθήσαμε να βρούμε τους κοινούς άξονες και τις συνιστώσες και να τις προβάλουμε μέσα από έναν άλλο διάλογο• τον διάλογο των τεχνών, που γίνεται ιδιαίτερα προκλητικός και ενδιαφέρων, όταν σε αυτόν συμμετέχουν παιδιά. Παιδιά που ήρθαν σε επαφή με τα έργα των δύο ποιητών και από αυτά ορμώμενα εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν, με οχήματα το θέατρο, τη μουσική και τα εικαστικά, προσδίδοντάς τους μία άλλη διάσταση. Οι σχέσεις και τα κοινά νοήματα που ανακάλυψαν τελικά επικυρώνουν την απόφασή μας τα δύο αυτά έργα να γίνουν μία ενιαία παράσταση πλαισιωμένη από ένα παράλληλο συμπληρωματικό και επεξηγηματικό μουσικό και εικαστικό σύμπαν.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ
Το Όνειρο γράφτηκε και παίχτηκε για να «λαμπρύνει, να υμνήσει, κάποιους πριγκηπικούς γάμους», τον χειμώνα του 1595 – 96. Για την παράσταση αυτή ο Σαίξπηρ χρησιμοποίησε παιδιά. Τα έκανε βασιλιάδες και μαστόρους και ξωτικά και ηθοποιούς. Εξάλλου, σύμφωνα με τον ίδιο: «Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, κι οι άντρες κι οι γυναίκες, όλοι παίζουν: βγαίνουν και μπαίνουν. Κι ο άνθρωπος στον βίο του όλον παίζει μέρη πολλά.»
Και σήμερα, παιδιά μεταμορφώνονται, μεταμφιέζονται, δολοπλοκούν, διασκεδάζουν. Παιδιά, που όμως μεγαλώνουν και γίνονται έφηβοι. Και τότε σοβαρεύουν, μελαγχολούν, κλείνονται, υπερβάλλουν, αναζητούν το άπιαστο, όπως και ο Σκαθαράκος στα Μάγια της Πεταλούδας.
Ο Σαίξπηρ, διά στόματος Θησέα, επισημαίνει πως:

Οι ερωτευμένοι και οι παράφρονες
που ο νους τους πυρακτώνεται και πλάθει οράματα,
βλέπουν και νιώθουν τόσα
που η λογική, πιο ψύχραιμη,
ποτέ δε θα τα καταλάβει.

Και ο Λόρκα προεκτείνει: «Μπορεί και να σας πιάσουνε τα γέλια σαν θα ακούσετε τα έντομα σαν τα παιδιά και σαν τους εφήβους τα λόγια τους να λένε.» Στα Μάγια της πεταλούδας εμπεριέχονται όλα τα μείζονα θέματα: «Ο Σκαθαράκος αγαπάει την Ποίηση και την Πεταλούδα. Η Πεταλούδα αγαπάει τους αέρηδες. Η Μαυρομάντισσα αγαπάει τη Γνώση. Ο Σκορπιός αγαπάει το ποτό και το φαγητό. Όλοι κάτι αγαπούν και όλοι κάτι πολεμούν. Όλοι από κάτι απογοητεύονται. Και η μεγαλύτερη πάλη; Μα ασφαλώς αυτή ανάμεσα στην Ποίηση και την καθημερινότητα. Πρόκειται για ένα έργο παιδικό και ενηλικιωμένο. Φωτεινό και σκοτεινό. Κωμικό και τραγικό. Ένα έργο συγκερασμένων αντιθέσεων.»

Ως παιδιά παίζουμε με τη ζωή και τα μυστήριά της. Ως έφηβοι την παίρνουμε πιο σοβαρά και απογοητευόμαστε. Αυτό το ταξίδι αποτυπώνεται στη σημερινή παράσταση. Το ταξίδι από το αέρινο στο γήινο, από την ξεγνοιασιά στη συνειδητοποίηση, από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση.

So quick bright things come to confusion: Δεν κλείνουν έτσι όλοι οι κύκλοι της ζωής• οι περισσότεροι μένουν ανοιχτοί και σέρνονται, σαν κομμένα καλώδια. […] Αλλά ένας κύκλος που κλείνει, ένα πέρασμα που κλείνει, αφήνει την ευγνωμοσύνη να ξανακυλήσει μέσα στη ζωή, από το παρελθόν στο παρόν και στους ανθρώπους που το κάνουν βιώσιμο. Τόσο γοργά σβήνει του κόσμου η λάμψη.

Στους στίχους του τραγουδιού του τέλους θελήσαμε κι εμείς να αποτυπώσουμε τον συγκερασμό των δύο έργων. Ελπίζουμε να τα καταφέραμε.

Καλή σας θέαση
Όλο ζητώ
Τη λύση ψάχνοντας στο αίνιγμα αυτό
Στο αίνιγμα αυτό που λέγεται ζωή
Στο πέταγμα του ονείρου μια ελεύθερη ψυχή
Σκοτάδι φως
Δάσος μεσάνυχτα
Ένας κόσμος μαγικός
Κι απ’ τις σκιές του φεγγαριού ερωτικό
Αιώνες τώρα στήνουν
τα αερικά χορό…
Τα νιάτα πεταλούδες που πετούν
Να λύσουνε το αίνιγμα ζητούν…

Συντελεστές
Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία: Κατερίνα Γαρδούνη
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Κωνσταντινίδου

 

 

Post a comment

15 − 14 =

Στον διαδικτυακό τόπο μας χρησιμοποιούμε cookies με σκοπό τη βελτίωση της online εμπειρίας σας.

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις απορρήτου

Για να διευκολύνουμε τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου, χρησιμοποιούμε «cookies». Τα cookies είναι μικρά αρχεία δεδομένων / κειμένου που αποθηκεύονται στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή σας από το πρόγραμμα περιήγησής σας και τα οποία είναι απαραίτητα για τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου.

Χρησιμοποιούμε Session Cookies για να σας προσφέρουμε εξατομικευμένη εμπειρία στην πλοήγηση των συνδρομητικών υπηρεσιών ή του ηλεκτρονικού μας καταστήματος.

Για τη χρήση αυτού του ιστότοπου χρησιμοποιούμε τα παρακάτω cookies που απαιτούνται από τεχνική άποψη
  • wordpress_test_cookie
  • wordpress_logged_in_
  • wordpress_sec

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες