Widget Image
Widget Image
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Για να διαβάζετε πρώτοι όλα τα άρθρα του blog μας!

Μια μέρα πριν από το Open day: Τώρα ανοίγεται το μέλλον.

Γράφει η Χριστίνα Κοπανά

Κάπου αλλού πρέπει να βρίσκομαι σήμερα.
Δεν εξηγείται αλλιώς.

Ναι, είναι το σχολείο που ξέρω και έρχομαι συχνά, όμως σήμερα νιώθω έναν άλλο παλμό. Έναν ηλεκτρισμό που διαπερνάει την ατμόσφαιρα, τις πόρτες, τα σκαλοπάτια, τις καρέκλες, τα θρανία. Μια αύρα που αποτυπώνεται στα πρόσωπα των μικρών και μεγαλύτερων μαθητών, των δασκάλων και των καθηγητών. Δεν είναι απλώς η συνήθης ζωντάνια που ξεχειλίζει πάντα όταν βρίσκομαι στον Πλάτωνα. Είναι σαν όλα τα μέρη αυτού του ατόμου, ηλεκτρόνια, πρωτόνια, νετρόνια να συγκεντρώνονται παντού και να θέτουν στο ρυθμό τους ανθρώπους και πράγματα.

Νιώθω σαν να βρίσκομαι στο Κανάβεραλ των σχολείων. Λες και σε λίγες ώρες θα εκτοξευτεί ο πύραυλος της γνώσης, της περιέργειας, της ανακάλυψης.

Ναι σίγουρα, η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη αρχίσει.
Σε 24 ώρες ακριβώς από τώρα το Open Day θα ανοίξει το μέλλον. Θα ανοίξει τις πόρτες του σε γονείς και παιδιά του σχολείου, αλλά και σε γονείς που θέλουν να το γνωρίσουν, να πάρουν μια γεύση από την πράξη, την απόδειξη του τι σημαίνει ένα σχολείο που οραματίζεται με πάθος και παθιασμένα εμπνέει τους μαθητές του. Σήμερα η προετοιμασία δεν είναι απλώς μια σειρά από πράγματα.

Είναι μικρές υπέροχες συνδέσεις που πρέπει να ολοκληρωθούν για να λειτουργήσει ένα κύκλωμα που θα προβάλλει τη μοναδικότητα και τον πλούτο αυτού του σχολείου.

Είναι μικρές συνεννοήσεις, μεγάλες τοποθετήσεις και σπουδαίες τελικές συμφωνίες που όλες θα αφήσουν έναν απόηχο, μια δυνατή φωνή από τόσα παιδιά και τόσους δασκάλους για τι σημαίνει έρευνα, καλλιέργεια, πρωτοτυπία και πειραματισμός.

Είναι η προβολή αυτών των παιδιών σε ένα τόσο κοντινό και όμορφο μέλλον.

Ξεκινώ από τη βιβλιοθήκη που είναι το πιο αγαπημένο μου σημείο. Μπορεί να μην συμβεί κάτι εδώ στο Open Day, αλλά στην ουσία όλα από εδώ ξεκινάνε και όλα εδώ γυρνάνε. Μόλις μπήκε μέσα ένας μικρούλης: “Θέλω να επιστρέψω ένα βιβλίο”, λέει στον Νίκο, τον βιβλιοθηκονόμο και σκέφτομαι πως όσα βιβλία κι αν επιστρέφουμε, πάντα μέσα μας τα κρατάμε.

Αφήνω τα πράγματά μου και καθώς βγαίνω προς το μεγάλο προαύλιο μου κεντρίζει το μάτι κάτι που φωτίζει. Ανοίγω την πόρτα του θεάτρου και βλέπω μεγάλους χρωματιστούς κύβους.

Η κυρία Λάζου και η κυρία Πανάγου πριν καν ρωτήσω μου εξηγούν:
Εδώ προετοιμαζόμαστε για τα personal projects της Α’ Λυκείου. Στήνουμε τους κύβους, πάνω στους οποίους 45 παιδιά θα εκθέσουν την προσωπική τους εργασία.
Έχουν πολύ μεγάλη ποικιλία θεμάτων, δηλαδή ξεκινάνε από τη δημιουργία ενός υπολογιστή και μπορεί να φτάσουν μέχρι και έναν οδηγό για ψάρεμα. Όλα αυτά θα μας τα παρουσιάσουν μαζί με την αναφορά τους βέβαια που έχουν φτιάξει τα παιδιά και το τελικό τους “προϊόν”.

Σκέφτομαι πως έφτασα 35 ετών για να κάνω παρουσιάσεις και reports και τούτα τα αστέρια το κάνουν από τα 15 τους.

Προχωρώ προς το Ολύμπιο. Εδώ είναι το βασίλειο της Α’ Γυμνασίου και της Πέμπτης Δημοτικού.

Για λίγο προσπερνώ τάχα αδιάφορη τις μακέτες που βλέπω να στήνουν και με εντυπωσιάζουν τόσο. Έχω εντολή από το μικρό μου τεταρτάκι να πάω να “καπαρώσω” την αυτόματη μηχανή ζωοτροφής.
Μα, παιδί μου, δεν μπορώ να πάω να την αγοράσω. Πώς θα τη δείξουν αύριο τα παιδιά στον κόσμο στο Open Day;

Φτάνω μπροστά στο περίπτερο όπου “πωλείται”. Κι όμως είναι αλήθεια. Κοίτα τι σκέφτηκαν 5-6 παιδάκια της Πέμπτης Δημοτικού. Αφήστε στην άκρη το “επιχειρηματικό δαιμόνιο”. Σκεφτείτε την αγάπη που έχουν αυτά τα παιδιά στα ζώα, γιατί αυτή η μηχανή αλήθεια θα μπορούσε τέλεια να σώσει τόσα αδέσποτα.

Τα άτομα της “εταιρίας” που το σχεδίασε και του πουλάει δεν έχουν κατέβει ακόμα για να τους πω πως είναι τα είδωλά μου!
Πριν πάρω το βλέμμα μου από τη φανταστική μηχανή, φτάνει στα αφτιά μου η φωνή ενός πιτσιρικά που, αν και δεν το βλέπω, βάζω στοίχημα ότι στα 17 του θα γίνει ένας τρομερά ευτυχισμένος entepreneur.

“Είμαι ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας που πουλάει αυτά τα έξυπνα ρολόγια που φωσφορίζουν στο σκοτάδι και μαθαίνουν στα μικρά παιδιά την ώρα με εύκολο τρόπο και αντί για 60 ευρώ κάνουν μόνο 25”, λέει χωρίς να πάρει ανάσα και πέφτω ξερή. Θέλω να πω, λίγο ακόμα και θα του ζήταγα να με προσλάβει στην εταιρία του. Δεν ήταν απλώς πιστευτός. Ήταν ήδη επιχειρηματίας.

Με πλησιάζει ο δάσκαλός του που με βλέπει με πλατύ χαμόγελο ευτυχίας και μου εξηγεί:
Εδώ αποτυπώνεται η προσπάθεια 2 και παραπάνω μηνών. Τοποθετούμε το προϊόν ώστε να το παρουσιάσουν στον κόσμο, και να το πουλήσουν και στον κόσμο. Τους ενθουσίασε από την αρχή η ιδέα, περισσότερα από άλλα κομμάτια του exhibition, γιατί έχει και δημιουργικό κομμάτι και μαθηματικό και παρουσίαση. Εμπλέκει πολλούς διαφορετικούς τομείς και αυτό τους αρέσει πολύ.

Φεύγω περήφανη για όλα αυτά τα παιδάκια σαν να ήμουν η μαμά τους.
Πάω στις μακέτες όπου πάνω τους δουλεύουν οι καθηγητές τεχνολογίας και πληροφορικής.

Το Γυμνάσιο εδώ κάνει, μαζί φυσικά με τους καθηγητές τους, πράξη το steam. Τα συνεργαζόμενα μαθήματα είναι η Πληροφορική και η Τεχνολογία. Η πληροφορική έχει προγραμματίσει ρομποτάκια να ακολουθούν το line following και κάποια να είναι τηλεκατευθυνόμενα από τους υπολογιστές. Τα καλλιτεχνικά έχουν δημιουργήσει τη σήμανση των δρόμων.


Τι;; Μα πόσο τέλειο!
Και καθώς μένω με το στόμα ανοιχτό με πλησιάζει ένας νεαρός. Μάλλον μαντεύει ότι διψάω να μάθω περισσότερα και μου συστήνεται:

Γεια, είμαι ο Ηλίας. Κάνω steam στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο. Το project του Γυμνασίου ξεκίνησε ως οδηγική συμπεριφορά στην πόλη του μέλλοντος για αυτό και τα περισσότερα σπίτια, όπως βλέπεις, είναι under ground houses, σπίτια δηλαδή, θαμμένα μέσα σε λόφους, είτε σπίτια με φυτεμένες ταράτσες που δημιουργούν ένα ολόκληρο οικοσύστημα. Είναι project και των δύο τμημάτων του Γυμνασίου. Είδαμε πολλά βίντεο για να εμπνευστούμε για τα ενεργειακά κόστη, πόσα λεφτά μπορεί να γλιτώσει μια πόλη αν εφαρμόσει νέες λογικές ή τεχνολογίες, πόσο νερό μπορεί να εξοικονομήσει.
Αποφασίσαμε να κατασκευάσουμε τη μακέτα και πάνω σε αυτή, αφού ξεκίνησε το project είπαμε δεν πάμε να το κάνουμε ένα μεγάλο παζλ, που να μπαίνουν κομμάτια κομμάτια και όλο αυτό να γίνει μια σύνθεση, ώστε να μπορεί να έρθει μια σχολή οδηγών και στην ουσία να κάνουμε το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη θεωρία και στην πράξη. Θέλαμε να μπαίνει κάποιος και να μαθαίνει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι που είναι η σήμανση και αυτό να γίνει με παιγνιώδη τρόπο πάνω σε αυτές τις πίστες.

Τον ρωτώ τι σημαίνει Steam. Για να καταλάβω εγώ.
Το steam είναι κριτική σκέψη. Είναι η ολιστική θεώρηση και προσέγγιση πάνω στους 5 άξονές του: Science, technology, engineering, art, mathematics.
Να μην βλέπεις, δηλαδή τα μαθηματικά μόνο ως μετρήσεις.
Να μην βλέπεις τη γλώσσα απλά ότι μάθαμε να μιλάμε.
Την τεχνολογία ότι απλά μάθαμε να φτιάχνουμε ένα πρόγραμμα.
Ή τη μηχανική ότι κάνουμε μια κατασκευή.
Θέλουμε να βλέπουμε ένα πράγμα από όλες τις πλευρές του.
Με το steam κάνεις συνδέσεις. Σε όλα. Αυτό. Συνδέσεις.

Μμμ. Θέλω να βάλω τα κλάματα. Πόσο πίσω είμαστε εμείς οι μεγάλοι. Εντάξει, δεν το γενικεύω. Πόσο πίσω έχω μείνει εγώ. Πόσο τρελά προχωρημένα είναι τα παιδιά μας. Λέω να πορευθώ προς κάτι πιο βατό, όχι τόσο σκληροπυρηνικό για μένα. Έχω ανάγκη για κάτι πιο τρυφερό, πιο κατανοητό.

Θα πάω στα νηπιάκια σκέφτομαι. Και νάτα, βλέπω μόλις μια τάξη να έρχονται προς το μέρος μου. Μόλις τελείωσαν το κολύμπι τους. Χαρούμενα, γλυκά, το ένα πίσω από το άλλο. Η κυρία Μαρία, με το μεγάλο της χαμόγελο με χαιρετά. Τι ευλογία να είσαι ανάμεσα σε μικρά νεφελώματα αγάπης και σουρεαλισμού της λέω.

Φτάνω στο Νηπιαγωγείο. Ψάχνω την κα Μπέλλου να με… πάρει και μένα από το χεράκι:
Στο νηπιαγωγείο, στον παιδικό σταθμό και στο προνήπιο αυτή τη στιγμή ετοιμάζουν τα ταμπλό που πάνω τοποθετούνται τα projects των παιδιών που βασίζονται στο steam education. Επίσης οι δάσκαλοι ετοιμάζουν δραστηριότητες που θα κάνουν μαζί οι γονείς μαζί με τα παιδιά. Στον παιδικό σταθμό στολίζουν τις τάξεις, όπου θα γίνουν διάφορα εργαστήρια. Το ατελιέ με τους ατελιερίστες θα κάνει ένα εργαστήριο. Στην πλατεία μας έχει φτιάξει ο Kissifer ταμπλό με αντικείμενα που σχετίζονται με το πρότζεκτ που θα παρουσιάσουν στους γονείς.

Με προτρέπει να πάω στο ατελιέ να μιλήσω -επιτέλους!- με κάποιον από το καλλιτεχνικό κομμάτι.

Συναντώ την Κατερίνα Καλόγρη και κάθομαι κοντά της σε ένα από αυτά τα μικρούλια σκαμπουδάκια.
Στο ατελιέ σήμερα στήνουμε ό,τι έχουμε ετοιμάσει όλη τη χρονιά με τα παιδιά. Τώρα στήνουμε στο pyp, στην πρώτη και δευτέρα δημοτικού: κατασκευές, σχέδια, φωτογραφίες. Έχω τραβήξει αρκετές φωτογραφίες γιατί θεωρώ ότι η διαδικασία του μαθήματος πολλές φορές είναι πολύ πιο σημαντική από το ίδιο το αποτέλεσμα. Οπότε θα δείξουμε και κάποιες φωτογραφίες, γιατί τα παιδιά παίζουν πολύ, το οποίο δεν μπορείς να το δείξεις εύκολα διαφορετικά. Πώς παίζουν, πώς πειραματίζονται μέχρι να φτάσουν σε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, που πολλές φορές αυτή η διαδρομή τους είναι πολύ πιο σημαντική από το ίδιο το έργο.

Πριν κατέβω στο Science Lab του IΒ Diploma, που είναι και ο τελευταίος μου προορισμός, περνάω μια βόλτα από το Δημοτικό, όπου πάρα πολλές εκθέσεις και projects γεμίζουν το χώρο με τη γεύση της προσπάθειας, του πάθους και της προσήλωσης των παιδιών. Βλέπω κατασκευές και μικρά έργα που με γεμίζουν αισιοδοξία. Δεν μπορεί, με τέτοια μυαλά όλα θα πάνε καλύτερα.

Κατεβαίνω τις σκάλες. Παντού οι όμορφες αφίσες του Open Day. Παίζουμε, σκεφτόμαστε, δημιουργούμε. Μέσα και έξω από το Steam Education. Αυτός είναι ο σκοπός. Αυτό θα πρέπει να θέλαμε όλοι. Μικροί, μεγάλοι.

Φτάνω στο υπόγειο. Η πόρτα είναι μισάνοιχτη. Θα θελα τόσο να έβγαινε από εκεί μέσα ο Stephen Hawking. Να με έπιανε από το χέρι και να συνδεόμουν μαζί του με ένα καλώδιο. Όχι για να μου πέρναγε τη γνώση του. Αλλά για να μου πέρναγε όλα αυτά που αισθάνθηκε, ένιωσε μέσα από τη γνώση του.

Μπαίνω μέσα. Η αίθουσα μυρίζει μεγαλείο. Και περιέργεια.

Οι μαθητές του IB Diploma για το πρώτο έτος έχουν ετοιμάσει μια παρουσίαση η οποία έχει ως θέμα, το πώς η επιστήμη και η λογοτεχνία βλέπουν το μέλλον. Μέσα από συγγραφείς, που πριν από 400 χρόνια, προέβλεψαν πράγματα που έγιναν στο μέλλον, όπως ο Robert Boyle, ο Aldous Huxley, ο Tesla. Οι μαθητές θα κάνουν μια παρουσίαση- εισαγωγή στα πειράματα φυσικής και βιολογίας και θα κλείσουν με το πώς από δω και πέρα η επιστήμη και η τεχνολογία οδηγείται στην απεικόνιση της ανθρώπινης σκέψης.

Ναι, αυτά όλα θα παρουσιαστούν από μαθητές. Σε ένα σχολείο.

Κλείνω την πόρτα με ταπεινότητα. Επιστρέφω στη βιβλιοθήκη. Νιώθω γεμάτη. Νιώθω ήρεμη. Πλέον είμαι σίγουρη.
Φυσικά και είμαι στον Πλάτωνα.
Δεν θα μπορούσα να είμαι αλλού.
Και τούτο το Open Day δεν θα μπορούσε να ήταν αλλού.
Η τσάντα που είχα μαζί ήταν μικρή.
Όμως αυτό που πήρα μαζί μου από την ημέρα προετοιμασίας του φετινού Open Day ήταν τεράστιο:
Μην σταματάς ποτέ να έχεις περιέργεια για τα πάντα.
Αυτό θα πω στο τεταρτάκι μου όταν φτάσω σπίτι.
Σε ευχαριστώ, Πλάτων!

Post a comment

10 − 8 =

Στον διαδικτυακό τόπο μας χρησιμοποιούμε cookies με σκοπό τη βελτίωση της online εμπειρίας σας.

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις απορρήτου

Για να διευκολύνουμε τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου, χρησιμοποιούμε «cookies». Τα cookies είναι μικρά αρχεία δεδομένων / κειμένου που αποθηκεύονται στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή σας από το πρόγραμμα περιήγησής σας και τα οποία είναι απαραίτητα για τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου.

Χρησιμοποιούμε Session Cookies για να σας προσφέρουμε εξατομικευμένη εμπειρία στην πλοήγηση των συνδρομητικών υπηρεσιών ή του ηλεκτρονικού μας καταστήματος.

Για τη χρήση αυτού του ιστότοπου χρησιμοποιούμε τα παρακάτω cookies που απαιτούνται από τεχνική άποψη
  • wordpress_test_cookie
  • wordpress_logged_in_
  • wordpress_sec

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες