Widget Image
Widget Image
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Θα χαρούμε πολύ να σας ενημερώνουμε για τα τελευταία νέα σχετικά με τα εκπαιδευτήρια μας

Μαμά, θα σε βλέπουμε μόνο Σάββατα σαν να είσαι καμια θεία μας;

Της Άρτεμης Παπασκαρλάτου (Μητέρα μαθητών μας)

Η ερώτηση της κόρης μου μού ήρθε σαν μπουνιά στο στομάχι, συνέχισε σαν μαχαιριά στην καρδιά και προσγειώθηκε στο ειδικό κέντρο των ενοχών στο κεφάλι μου, μαζί με το «πάλι κουρασμένη είσαι σήμερα», «μας στέλνεις σχολείο για να είσαι ελεύθερη να πας στη δουλίτσα σου» και άλλα τσεκουράτα.

Έχω δουλέψει πολύ μέρα και νύχτα, για να πραγματώσω τη δημιουργικότητά μου, έχω δουλέψει και για την καριέρα μου, έχω δουλέψει και για πολύ καλά –κάποτε- λεφτά και καταλαβαίνω απόλυτα τους ανθρώπους, γονείς ή όχι, που επιλέγουν να το κάνουν. Όμως κύριοι δικαστές αυτή τη στιγμή, δουλεύω για να μπορούμε να πάρουμε κάτι εκτός του βασικού καλαθιού στο σούπερ μάρκετ, να έχουν οι μικροί “εισαγγελείς” την ελάχιστη μόρφωση που απαιτεί η εποχή, να είναι το σπίτι μας ζεστό το χειμώνα και… τελεία.

Συνεπώς νιώθω σαν να βρίσκομαι στον πάτο ενός πηγαδιού όταν βλέπω την απογοήτευση στα ματάκια τους κάθε φορά που τους λέω ότι θ’ αργήσω –και- σήμερα. Ή ακούω τις ταμένες φίλες μαμάδες να εξηγούν πώς φροντίζουν τα βλασταράκια να τρώνε φρεσκομαγειρεμένο φαγητό με αγνά υλικά που μόνο οι ίδιες ψωνίζουν, πώς επιμελούνται το διάβασμα και τη δημιουργική τους απασχόληση, πώς τα κοιμίζουν στις 8.00 μ.μ., γιατί ο ύπνος τρέφει το παιδί κι ο ήλιος το μοσχάρι. Επίσης, ζηλεύω πολύ που τα σαββατοκύριακα οι άλλοι γονείς είναι γεμάτοι ενέργεια για δραστηριότητες στα μουσεία, τα θέατρα και τα πάρκα ανά την υφήλιο, ενώ εγώ αν –εκτάκτως- δεν έχω δουλειά, θέλω ν’ ανοίξει ο καναπές να με καταπιεί.

Η αλήθεια είναι ότι η δουλειά μου απαιτεί πολλές ώρες. Ώρες που στοιχίζουν αναμφισβήτητα στα παιδιά με πολλούς τρόπους. Ένα Σάββατο πρωί το κοριτσάκι μου ετών 8, μου είχε αφήσει στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή σημείωμα που έλεγε, αντιγράφω με διορθωμένη ορθογραφία: «Κυρία Παπασκαρλάτου συγχαρητήρια κάνατε πολύ καλή δουλειά αυτή την εβδομάδα. Πολλά μπράβο. Δεν μας είπατε όμως. Με τα παιδιά σας τι θα κάνετε;» Δεν θέλω να πω τι νιώθω όταν τη μία φορά το τρίμηνο που αποφασίζω να βγω ένα βράδυ, ο γιος μου κρέμεται στο πόδι μου με αγκαλιές και κλάματα…. «Μαμά, μας λείπεις».

Οπότε τι κάνουμε, γιατρέ μου;

Απαντάω μόνη μου: Δεν χάνουμε την ψυχραιμία μας… εσείς! Γιατί εγώ την έχασα!
Και πέρασα μέρες διαβάζοντας τόμους παιδαγωγικής, συμβουλεύτηκα ειδικούς, συμβουλεύτηκα και το Υπουργείο Οικονομικών που επιμένει ότι έχω απλήρωτο χρέος προς την πατρίδα και βρήκα τρόπο να ισορροπώ την κατάσταση με λογική κι ευαισθησία. Προσπαθώ να θυμάμαι τα εξής:

– Είμαστε βασικό παράδειγμα για τα παιδιά μας. Είμαι πολλά απ’ αυτά που θα γίνει η κόρη μου ή θα είναι η σύντροφος του γιου μου. Το παράδειγμα λοιπόν λέει ότι δεν τα παρατάμε στην πρώτη δυσκολία και διεκδικούμε με όποιο τρόπο έχουμε τη ζωή που θέλουμε. Κάνουμε κάθε φορά το καλύτερο που μπορούμε.

– Η μαμά και ο μπαμπάς δεν δουλεύουν από χόμπι, ματαιοδοξία ή συναισθηματικό κενό. Δουλεύουμε πολύ γιατί σήμερα αυτό μας επιτρέπει να έχουμε πράγματα που θεωρούμε απαραίτητα.

– Μιλάμε με απόλυτη ειλικρίνεια. «Συγνώμη που δεν σου πήρα τους μαρκαδόρους σου. Δεν πρόλαβα τα μαγαζιά ανοιχτά». «Δεν θέλω να σου υποσχεθώ κάτι για το Σάββατο γιατί φοβάμαι ότι ίσως χρειαστεί να αθετήσω την υπόσχεσή μου». «Όχι, δεν μου αρέσει να δουλεύω συνέχεια, αλλά μου αρέσει όταν ανταμείβομαι για αυτά που πέτυχα».

– Υπάρχουν προτεραιότητες… και βασική προτεραιότητα είναι το παράδειγμα που λέγαμε. Θα ήθελα τα παιδιά μου να εισπράξουν ότι κάνω συνειδητές επιλογές. «Θα διαβάσεις μόνος σου γιατί εσύ είσαι μαθητής κι όχι εγώ, αλλά θα είμαι σε συνεχή επαφή με τον δάσκαλό σου γιατί με ενδιαφέρει πολύ να είσαι καλά στο σχολείο». «Θα ακούσω μουσική δυνατά, γιατί οι άνθρωποι χρειάζεται να κάνουν πράγματα που τους δίνουν χαρά, αλλά θα παίξουμε και μαζί ένα παιχνίδι που θα διαλέξεις».

– Δεν υπάρχει απόλυτα σωστό και απόλυτα λάθος. Ξαναλέω –για να το ακούσω πρώτη εγώ- ότι οι γονείς κάνουμε κάθε φορά το καλύτερο που μπορούμε. Στην πραγματικότητα εμπιστεύομαι τα παιδιά μας, που είναι σαφώς πιο εξελιγμένα πλάσματα από εμάς και θα αξιοποιήσουν μέσα από τις δικές τους διεργασίες αυτή μας την προσπάθεια.

…και με αυτή την ανακουφιστική διαπίστωση κλείνω το κύμα των εξομολογήσεων, για να πάω να ετοιμάσω έναν ωραίο κιμά. Είναι αυτή η μέρα του χρόνου που θα τους φτιάξω παστίτσιο γιατί μου το ζήτησαν. Ε ναι. Μια φορά το χρόνο φτιάχνουμε παστίτσιο. Αλλά γίνεται πολύ νόστιμο…

Post a comment