Widget Image
Widget Image
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Θα χαρούμε πολύ να σας ενημερώνουμε για τα τελευταία νέα σχετικά με τα εκπαιδευτήρια μας

Μαγειρική της καρδιάς

Της Πόλας Βλάχου (Νηπιαγωγός) σε συνεργασία με την κα Δήμητρα Πλέσσα (γιαγιά μαθητή)

Η μαθήτριά μου, η Σοφία, μου είπε μια μέρα ότι η τάξη μας είναι σαν μια τεράστια οικογένεια και αυτό μου έδωσε μεγάλη χαρά, γιατί πέρα απ’ τις δεξιότητες, πέρα απ’ τα γνωστικά εφόδια που δίνει κανείς σ’ ένα παιδί, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία και αξία είναι το πώς να το κάνει να νιώθει.
 Πριν από τα Χριστούγεννα καλέσαμε στην τάξη μας, τη γιαγιά του μαθητή μου, του Αναστάση Κ., για να περάσει λίγες ώρες μαζί μας. Οι στόχοι πολλαπλοί και αναδύονται μέσα από τη δική της αφήγηση:

«Είμαι η γιαγιά Δήμητρα. Η γιαγιά του Αναστάση Κ. Ήρθα σήμερα στην τάξη σας γιατί με κάλεσε η δασκάλα σας για να φτιάξουμε όλοι μαζί γλυκάκια για τα Χριστούγεννα και για να σας πω επίσης πώς γιόρταζα τα Χριστούγεννα και εγώ όταν ήμουν μικρό παιδί. Γιατί πριν πολλά – πολλά χρόνια ήμουν κι εγώ ένα μικρό κοριτσάκι. Ζούσα τότε σ’ έναν άλλο τόπο. Σ’ ένα μικρό χωριό που το λένε Παναγιά στο νησί Λήμνος, που γύρω – γύρω του έχει μια πανέμορφη και καταγάλανη θάλασσα.

Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, στολίζαμε και εμείς χριστουγεννιάτικο δέντρο. Δεν το είχαμε όμως στο σπίτι έτοιμο. Έπρεπε να πάμε σ’ ένα μικρό δασάκι κοντά στο βουνό για να το βρούμε. Ήταν όμως μακριά από τα σπίτια μας και μόνα μας δεν μπορούσαμε να φτάσουμε ως εκεί. Δεν είχαμε αυτοκίνητα αλλά ούτε και ποδήλατα, γι’ αυτό οι μπαμπάδες μας και οι παππούδες μας, μας βάζανε στα γαϊδουράκια. Πήγαινε λοιπόν μπροστά ο σκύλος μας ο Ντικ για να μας δείχνει τον δρόμο και από πίσω εμείς. Όταν φτάναμε εκεί, κόβαμε ένα κλαδί από τα κυπαρίσσια, κόβαμε και τα μικρά μπαλάκια και γυρίζαμε σπίτι. Αφού βάφαμε κόκκινα τα μικρά κυπαρισσόμηλα, στολίζαμε το δέντρο με αυτά, βάζαμε και στα κλαδιά του μπαμπάκι από το χωράφι μας για να φαίνεται χιονισμένο, κρεμάγαμε και τις χριστουγεννιάτικες κάρτες που μας έστελναν οι φίλοι μας και οι συγγενείς από άλλα μέρη με πολλές ευχές και αγάπη και γινόταν τόσο όμορφο!

Το απόγευμα, νωρίς πριν νυχτώσει, γινόμασταν παρέες – παρέες τα παιδιά, γυρίζαμε όλα τα σπίτια του χωριού και λέγαμε τα κάλαντα. Και στο τέλος σ’ ένα καλαθάκι που κρατούσε ένα από τα παιδιά, μας έδιναν αυγά, γλυκά (σαμσάδες, φοινίκια), λουλούδια, σύκα και στραγάλια κι άμα είχαν μας έδιναν και κανένα πενηνταράκι (μισή δραχμή).

Την Πρωτοχρονιά έπρεπε όλα τα σπίτια να στολίσουν από την παραμονή το τραπέζι, που ήταν στρωμένο με το καλό υφαντό τραπεζομάντηλο. Επάνω έβαζαν γλυκά και φαγητά που τα έφτιαχναν οι μαμάδες και οι γιαγιάδες με πολλή χαρά και τραγούδια. Οι σαμσάδες ήταν σαν τον μπακλαβά αλλά είχαν μόνο σουσάμι (σαμ – σαμσάδες). Τα λουλούδια ήταν ζύμη, την οποία έφτιαχναν σε σχήμα λουλουδιών. Έβαζαν πάνω και σύκα, στραγάλια και κρέας χοιρινό από το δικό τους (γουρτζελούδ, που στα Λημνιά σημαίνει γουρούνι) και οπωσδήποτε κρασί απ’ τα αμπέλια τους.

Το βράδυ θα ερχόταν ο Άγιος Βασίλης κουρασμένος απ’ το μακρινό του ταξίδι, να φάει, να πιει κρασούδ και να ευλογήσει το σπίτι, τον νοικοκύρη, την κυρά, τα παιδιά και τα χωράφια. Εκείνη τη νύχτα καθόμασταν κάτω από το τραπέζι και περιμέναμε να τον δούμε αλλά αυτός αργούσε, η ώρα περνούσε και εμείς κοιμόμασταν και ποτέ δεν τον βλέπαμε. Αλλά όμως, όλο και βρίσκαμε κάποιο μικρό δωράκι που μας είχε αφήσει. Όταν ξημέρωνε η Πρωτοχρονιά, η χαρά αυτή συνεχιζόταν. Οι μπαμπάδες μας γινόταν παρέες – παρέες και γύριζαν σ’ όλα τα σπίτια και τρώγανε ό,τι είχε αφήσει ο Άγιος Βασίλης και τραγουδούσανε…»

Όλα αυτά τα όμορφα σαν παραμύθι, άκουσαν τα παιδιά και συζητώντας μετέφεραν στην τάξη και τις δικές τους γιορτινές οικογενειακές στιγμές. Χάρισαν ζωγραφιές στη γιαγιά του Αναστάση, για να την ευχαριστήσουν και όλοι μαζί κατεβήκαμε στην κουζίνα του σχολείου μας για να φτιάξουμε χριστουγεννιάτικα μπισκοτάκια.

Η μαγειρική (και η ζαχαροπλαστική) στο νηπιαγωγείο είναι μια ξεχωριστή εμπειρία για τα παιδιά. Τα ενθουσιάζει, ενισχύει την αυτονομία τους και προωθεί τη συνεργασία και τη δημιουργική τους σκέψη. Ταυτόχρονα, συνδέεται με τη γλώσσα (προφορικός και γραπτός λόγος), τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες (π.χ. αλλαγή της ύλης όταν στο αλεύρι βάζουμε νερό). 
Τα παιδιά ανακατεύουν τα υλικά, ζυμώνουν, ανακαλύπτουν υφές, μυρωδιές που τους αρέσουν πολύ (βανίλια & κανέλα), φτιάχνουν σχήματα με το ζυμάρι που συνεχώς μπορούν ν’ αλλάξουν, μετρούν, συγκρίνουν ποσότητες, παρατηρούν τα γράμματα στις συσκευασίες, θέτουν ερωτήματα για τον χρόνο (θ’ αργήσουν να ψηθούν τα μπισκότα μας;)

Στη μαγειρική παίζουμε, λερωνόμαστε, πειραματιζόμαστε, ανακαλύπτουμε, χαιρόμαστε, γελάμε και μαθαίνουμε με όλες μας τις αισθήσεις!

 

Post a comment

2 × 5 =