Widget Image
Widget Image
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Για να διαβάζετε πρώτοι όλα τα άρθρα του blog μας!

Η υποτροφία είναι μια ευκαιρία. Αλλά δεν είναι η μόνη.

Του Γιάννη Υψηλάντη (Social media coordinator του σχολείου).

Με αφορμή τις 70 υποτροφίες που προσέφερε φέτος το Σχολείο μας, για τις οποίες διαγωνίστηκαν την Κυριακή 2 Απριλίου περίπου 300 μαθητές, έρχομαι και εγώ να σας συστηθώ και να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου.

Ζω και συνεργάζομαι με τα Εκπαιδευτήρια «Ο Πλάτων» τα τελευταία 4 χρόνια (καλά διαβάσατε… ζω! Και θα εξηγήσω παρακάτω γιατί).

Ως υπεύθυνος για την επικοινωνία μας με τη διαδικτυακή κοινότητα και την παραγωγή υλικού για τα κοινωνικά μας δίκτυα (Facebook , Twitter κλπ.) εμφανίζομαι ως φάντης – μπαστούνι σε όλες τις εντός του Σχολείου δραστηριότητες, γνωρίζω όλους τους καθηγητές και τους περισσότερους μαθητές (ιδιαίτερα από το γυμνάσιο και πάνω) ακόμη και με τα μικρά τους ονόματα και έχω αναπτύξει μια πολύ καλή (θέλω να πιστεύω) σχέση και με τους γονείς, καθώς τους συναντώ σχεδόν καθημερινά.

Το σχολείο αυτοπροσδιορίζεται ως οικογενειακό και ο ορισμός αυτός πιστεύω πως είναι απόλυτα ακριβής. Μπαίνοντας στον Πλάτωνα μπορείς να ξεχάσεις όσα νόμιζες ότι ήξερες για τα ιδιωτικά σχολεία. Γιατί μπορεί κτιριακά να θυμίζει ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα, αλλά η ψυχή του είναι συνώνυμη με το «σπίτι». Όλοι θα έχετε ακούσει την έκφραση «σαν στο σπίτι σας». Ε. λοιπόν το συναίσθημα που σε κατακλύζει όταν «ζήσεις» 2-3 χρόνια μέσα σε αυτό το σχολείο δεν μπορεί παρά να είναι αυτό.

Και τώρα ας μπω στο θέμα και ας μη μακρυγορήσω άλλο, αν και θα καταλάβετε γιατί τελικά αυτός ο πρόλογος ήταν σημαντικός.

Η θέση που έχω στον Πλάτωνα μου επιτρέπει να βλέπω τα παιδιά να μεγαλώνουν και να εξελίσονται με ένα διαφορετικό μάτι. Ούτε γονέας, ούτε καθηγητής, ούτε συμμαθητής είμαι. Απλός παρατηρητής και πάντα ουδέτερος στις μεταξύ τους σχέσεις, έρχομαι καθημερινά σε επικοινωνία με τα παιδιά και καθημερινά επιστρέφω στη βάση μου με ένα χαμόγελο παραπάνω. Η εμπειρία της εξέλιξης των μικρών αυτών Ελλήνων και όχι μόνο, με γεμίζει ελπίδα για το μέλλον αλλά με εμπλέκει στις χαρές τους και τις απογοητεύσεις τους. Έχουν γίνει με κάποιο περίεργο, ανεξήγητο τρόπο και δικά μου παιδιά! Είμαι εκεί όταν κερδίζουν ένα σημαντικό αγώνα ή γνωρίζουν μια μικρή ή μεγάλη ήττα, είμαι εκεί όταν βγαίνουν από τα εξεταστικά κέντρα με το χαμόγελο ή την απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους και δεν διστάζουν να μοιραστούν τα συναισθήματά τους ωμά, ακατέργαστα, έτσι ακριβώς όπως τα νιώθουν. Έτσι και προχθές είχα την τύχη (γιατί αν το σκεφτείς περί τύχης πρόκειται) να δω αγωνίες να καθησυχάζονται μετά την επίδοση στις εξετάσεις, χαμόγελα περηφάνιας προς τους γονείς αλλά και  θλίψη για την πιθανή αποτυχία, που όλοι ξέρουμε πως συχνά πυκνά κάνει την εμφάνισή της σε διαγωνιστικές διαδικασίες.

Η απογοήτευση είναι μεγάλη. Είναι κανόνας. Είναι όμως και μέσα στο «παιχνίδι». Αν δεν «χάσεις» δεν θα ξέρεις τι χρειάζεται να κάνεις καλύτερα για να κερδίσεις. Γιατί πάντα υπάρχει επόμενη φορά. Αρκεί να σηκωθείς, να κοιτάξεις μπροστά και να τη δεις να έρχεται. Έχω πέσει πολλές φορές στη ζωή μου για να μπορώ να επιβεβαιώσω και προσωπικά πως όταν κοιτάς το πάτωμα αντί για τον ήλιο θα κοιτάς τη σκιά σου. Και αν δεν ασχολείσαι με το θέατρο σκιών, αυτό δεν είναι καθόλου καλό.

Με 4 περίπου μαθητές υποψήφιους για μια θέση (αυτή είναι περίπου η αναλογία που αντιστοιχεί στις φετινές εξετάσεις) είναι φυσικό και επόμενο πολλά από τα παιδιά να μην κερδίσουν την υποτροφία. Και αν μη τι άλλο, όλοι ξέρουμε πόσο σημαντική ελάφρυνση στον οικογενειακό προϋπολογισμό μπορεί αυτή να επιφέρει. Το θέμα όμως είναι πως αυτό το γνωρίζουν και τα παιδιά. Έτσι είναι εξαιρετικά σημαντικό να είμαστε κοντά τους στη δύσκολη στιγμή. Ας μην ξεχνάμε πως αυτή η θαρραλέα τους κίνηση να συμμετάσχουν στις εξετάσεις, πέρα από την προσωπική τους εξέλιξη και την επιθυμία να φοιτήσουν σε ένα καλύτερο εκπαιδευτικό περιβάλλον αντανακλά και την ενσυναίσθηση σε σχέση με την οικογένεια και την ευθύνη που νιώθουν αυτοί οι νέοι άνθρωποι για το κοντινό τους περιβάλλον.

Ας τους δείξουμε πως η συμμετοχή ΜΕΤΡΑΕΙ και μετράει θετικά. Ας φροντίσουμε λοιπόν όλοι μαζί, το δάκρυ της αποτυχίας να είναι το νερό που θα ποτίσει το δέντρο της εξέλιξης και τελικά της συνολικής επιτυχίας των παιδιών, πρώτα απ΄όλα ως άνθρωποι. Και ο Πλάτωνας; Ο Πλάτωνας θα είναι εδώ και του χρόνου και τον επόμενο χρόνο. Και οι ευκαιρίες; Μία μπορεί να χάθηκε αλλά σίγουρα, μα σίγουρα, θα υπάρξουν κι άλλες. Και αν κοιτάμε μπροστά τότε σίγουρα θα πέσουμε πάνω τους.

Post a comment

four × four =

Στον διαδικτυακό τόπο μας χρησιμοποιούμε cookies με σκοπό τη βελτίωση της online εμπειρίας σας.

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις απορρήτου

Για να διευκολύνουμε τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου, χρησιμοποιούμε «cookies». Τα cookies είναι μικρά αρχεία δεδομένων / κειμένου που αποθηκεύονται στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή σας από το πρόγραμμα περιήγησής σας και τα οποία είναι απαραίτητα για τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου.

Χρησιμοποιούμε Session Cookies για να σας προσφέρουμε εξατομικευμένη εμπειρία στην πλοήγηση των συνδρομητικών υπηρεσιών ή του ηλεκτρονικού μας καταστήματος.

Για τη χρήση αυτού του ιστότοπου χρησιμοποιούμε τα παρακάτω cookies που απαιτούνται από τεχνική άποψη
  • wordpress_test_cookie
  • wordpress_logged_in_
  • wordpress_sec

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες