Widget Image
Widget Image
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Θα χαρούμε πολύ να σας ενημερώνουμε για τα τελευταία νέα σχετικά με τα εκπαιδευτήρια μας

Γιατί παιδί μου, θυμώνεις;

Της Αλίκης Ταγκαλάκη (Σχολικός Ψυχολόγος, MSc)

Πόσες φορές ακούσατε το παιδί σας να σας αποκαλεί τον «χειρότερο» γονέα του κόσμου; Πόσες φορές βρεθήκατε μπροστά σε ένα «μαινόμενο» παιδί, μη μπορώντας να καταλάβετε γιατί; Και όσο περισσότερο το ρωτούσατε τόσο πιο πολύ θύμωνε;…

Ο θυμός είναι από τα βασικότερα συναισθήματα αλλά συχνά δεν είναι σαφές από πού προέρχεται. Τις περισσότερες φορές αποτελεί έκφραση άλλων πιο σύνθετων συναισθημάτων.

Το πρώτο συναίσθημα θυμού έρχεται όταν το παιδί αρχίζει να έχει αίσθηση ελέγχου του περιβάλλοντός του και προσπαθεί να δράσει σε αυτό. Καθώς η πραγματικότητα δεν του επιτρέπει συχνά να είναι αποτελεσματικό, και η δράση πολλές φορές αποδεικνύεται ανεπιτυχής, το παιδί βρίσκει τελικά τον εαυτό του ματαιωμένο και θυμωμένο. Κάθε «μην» και «όχι» του γονέα κινητοποιεί ένα «θυμό» που συνήθως εκφράζεται με έντονη αντίδραση λεκτική ή σωματική. Το κλάμα είναι αρκετές φορές ένδειξη θυμού που δεν μπορεί να εκφραστεί αλλιώς.

Μεγαλώνοντας, το παιδί μαθαίνει να εκφράζει το θυμό του με τρόπους που συνάδουν με την οικογενειακή επικοινωνία. Ο τρόπος με τον οποίο, τα μέλη της οικογένειας επιτρέπουν ή δεν επιτρέπουν την έκφραση του θυμού, θα είναι καθοριστικός για τη μελλοντική επικοινωνία.

Ως συναίσθημα, ο θυμός κρύβει από πίσω είτε ματαίωση είτε απογοήτευση είτε και θλίψη. Συχνά επειδή είναι αρκετά ισχυρό ως συναίσθημα, φοβόμαστε να το αφήσουμε να εκφραστεί από φόβο μήπως δημιουργηθεί μεγαλύτερη ένταση, για να ανακαλύψουμε ότι, όσο πιέζεται η έκφρασή του τόσο περισσότερο συσσωρεύεται. Και ακριβώς επειδή από πίσω φαίνεται συχνά να υπάρχει κάποιο άλλο συναίσθημα τελικά αυτό που συσσωρεύεται είναι μια αίσθηση απογοήτευσης ότι δεν μπορεί να παρέμβει το παιδί στο περιβάλλον του και τελικά δεν νιώθει καλά με τον εαυτό του.

Τι θυμώνει τελικά τα παιδιά μας;
Αρχικά η αίσθηση ότι οι ανάγκες τους δεν γίνονται αντιληπτές και έτσι δεν ικανοποιούνται. Οι απαγορεύσεις που καλούνται να υπακούσουν και οι επιθυμητές συμπεριφορές που θα έπρεπε να έχουν. Θυμώνουν γιατί δεν μπορούν να ικανοποιούν τις προσδοκίες των γονέων καθώς δεν κατανοούν πάντα ποια είναι η επιθυμητή συμπεριφορά ακόμα και αν τους είναι πολύ σαφές ποια θεωρείται ανεπιθύμητη συμπεριφορά.

Ο θυμός των παιδιών συχνά λειτουργεί σαν συναισθηματικός καθρέφτης. Ο θυμός τους μπορεί να είναι αντανάκλαση του δικού μας θυμού ή έντασης.

Τι κάνουμε λοιπόν ως γονείς;
Προσπαθούμε να επιτρέπουμε στα παιδιά να εκφράζονται συναισθηματικά. Απενοχοποιούμε το θυμό. Δεν είναι ένα αρνητικό συναίσθημα… Είναι απλώς ένα συναίσθημα με περισσότερη δόση… χημείας! Επιτρέπουμε να θυμώνουν αλλά να το εκφράζουν με λειτουργικούς τρόπους. Ας τα εκπαιδεύσουμε σε αυτό μέσα από τη δική μας στάση. Δεν τα μαλώνουμε γιατί θύμωσαν αλλά γιατί η συμπεριφορά τους ήταν «μη αποδεκτή».
Ας θυμώνουμε! Αλλά ας μάθουμε στα παιδιά μας, ότι μετά την μπόρα υπάρχει μια διαδικασία μέχρι την ηρεμία και ότι δεν πέρασε απλώς…

Όταν θυμώνετε προσπαθήστε να τους εξηγήσετε πώς καταφέρατε να ηρεμήσετε και τι σας βοήθησε να διαχειριστείτε τη σκέψη που σας θύμωσε.

Παράλληλα σκεφτείτε πώς θυμώνετε εσείς! Δεν ξεχνάμε πως πάνω από όλα αποτελούμε μοντέλα συμπεριφοράς για τα παιδιά μας! Αυτοπαρατηρηθείτε!

Post a comment