Widget Image
Widget Image
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Για να διαβάζετε πρώτοι όλα τα άρθρα του blog μας!

Ένα καγκουρό φέρνει την άνοιξη

Της Χριστίνας Κοπανά (Μητέρα μαθητή του Δημοτικού μας).

Η ώρα είναι 7.30. Χτυπάει το ξυπνητήρι. «Μα, γιατί;» αναρωτιέμαι στον ύπνο μου, «αφού είναι Σάββατο».

«Μαμά, σήκω θα αργήσουμε στο Καγκουρό», ακούω τη φωνή του μικρού μου και συνεχίζω να αναρωτιέμαι, «ποιο Καγκουρό, στην Αυστραλία είμαστε»;

Ανοίγω τα μάτια μου. Σηκώνομαι. Έχει ήδη ντυθεί, πλυθεί, ετοιμαστεί. Πράγματα που για να τα κάνει τις καθημερινές μόνος του, πρέπει να κηρύξω στρατιωτικό νόμο.

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Η κασετίνα του στην τσάντα μου: 1 μπλε στιλό, 1 μολύβι και μια γόμα. Μην μπερδευτώ και του δώσω τη δική μου, σκέφτομαι, και δεν τον δεχτούν στο διαγωνισμό, γιατί θα βρουν μέσα από ντεπόν μέχρι παραμάνες.

Έχω άγχος. Έχω άγχος; Δεν ξέρω. Νομίζω λίγο. Ο μικρός μου, μαθητής της δευτέρας δημοτικού, όχι δεν έχει καθόλου. Παίζει με το κινητό.

Του λέω: «Ελα να σου πω 3 κανόνες για το διαγωνισμό».

«Μην βιαστείς. Να χρησιμοποιήσεις το πρόχειρό σου. Να διαβάζεις τις ερωτήσεις πολλές φορές.»

«Ναι, μαμά…»

Φτάνουμε στο σχολείο. Γεμάτο γονείς και μαθητές. Στον όροφο συναντάμε τους υπόλοιπους συμμαθητές του.  «Καλημέρα, τι κάνετε; Κάνατε επαναλήψεις; Έχει άγχος ο μικρός;»

Οι ερωτήσεις πέφτουν βροχή.

Τα μικρά δεν φαίνονται να ανησυχούν. Τρέχουν γύρω γύρω. Σε δύο λεπτά ο δικός μου είναι λες και θα πάρει μέρος σε αγώνες στίβου και όχι σε διαγωνισμό μαθηματικών.

Μια δασκάλα τους χωρίζει σε 2 τμήματα. Ίσα που προλαβαίνω να του χώσω ένα σημειωματάκι στην κασετίνα του. Γράφω: «Καγκουρό μου, σαγαπώ.»

Μπαίνουν μέσα. Η τάξη είναι ηλιόλουστη. Όπως τα πρόσωπά τους. Όπως τα όνειρα που ακόμα δεν ξέρουν ότι έχουν. Παιδάκια μικρά, άνθρωποι μικροί μα τόσο μεγάλοι. Του λέω να μην αγχώνεται, μάλλον σε μένα το λέω. Η πόρτα κλείνει. Η ώρα αρχίζει να μετράει.

Όλες μαζί πάμε για καφέ. Ευκαιρία να τα πούμε. Επιστροφή μετά στο σαλόνι.

Μιάμιση ώρα ο διαγωνισμός.

Σκέφτομαι: ή θα βγει στο 5λεπτο ή θα μείνει μέχρι τέλους.

Πιάνουμε την κουβέντα με τη μητέρα ενός συμμαθητή του. Να περάσει η ώρα. Να μοιραστούμε σκέψεις. Την ακούω να μου μιλάει. Δείχνει σίγουρη ότι θα τα πάει καλά ο γιος της. Ζηλεύω τη σιγουριά της. Θαυμάζω την αυτοπεποίθησή της. Που προφανώς έχει μεταδώσει και στο γιο της. Όμως διακρίνω και μια αγωνία που λίγο με ξενίζει.

Σκέφτομαι: έκανα καλά που τον έφερα; Κάνουν καλό αυτοί οι διαγωνισμοί; Η απάντηση είναι ομόφωνη από τις μητέρες στην παρέα: «Μόνο για την εμπειρία, έτσι να πάρουν μια γεύση».

Δεν ξέρω αν συμφωνώ ή διαφωνώ. Δεν ξέρω καν πού βρίσκεται η δική μου η αλήθεια.

Δεν του πρότεινα εγώ να δηλώσει συμμετοχή. Μόνος του μου το ζήτησε. Και έφερνε τα φύλλα των προηγούμενων διαγωνισμών. Την πρώτη φορά που το άνοιξα, έφυγα τρέχοντας. Πήγα στο σύζυγό μου να μου πει τη λύση. Μόνη μου δεν θα την έβρισκα.

Αν εγώ δεν μπορώ, ο μικρός πώς;

Όμως δεν του το είπα αυτό. Κάναμε τα φύλλα, το ένα μετά το άλλο. Δεν έχει σημασία πώς τα πήγαινε. Σημασία είχε ότι προσπαθούσε.

Παιδιά άρχισαν να βγαίνουν. Χαμογελαστά, ικανοποιημένα δεν ξέρω, όμως χαρούμενα. Μόνο ένα βγήκε και η μαμά του αμέσως κατάλαβε πως είχε κλάψει. Το γλυκούλι.

Αξίζει τον κόπο; λέω μέσα μου.

Η ώρα περνάει και ο μικρός μου δεν βγαίνει. Αρχίζω να ανησυχώ. Δεν θέλω να στεναχωρηθεί αν δεν τα βγάλει πέρα. Δεν θέλω να πιεστεί. Νιώθω όμως ικανοποιημένη που έστω άκουσε την πρώτη συμβουλή μου, να μην βιαστεί.

Σηκώνομαι. Ανεβαίνω στον β’ όροφο. Με το πού πατάω εκεί, νάτος να βγαίνει από την αίθουσα. Τα μάτια του λάμπουν. Δεν έχει σημασία γιατί. Αλλά λάμπουν.

Τον παίρνω αγκαλιά.

«Πώς πήγε;» τον ρωτάω.

«Καλά, ήταν λίγο δύσκολα, μαμά»

Ναι, μωρό μου, σκέφτομαι. Και για μένα ήταν δύσκολα.

Πάμε να πούμε γεια σε φίλους και φίλες και μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Τον ρωτάω πώς τα πήγε και στο μεταξύ τσεκάρω τις απαντήσεις του.

«Ωραία ήταν μαμά, αλλά χάλια».

Ναι, πράγματι δεν βγάζεις άκρη με τα παιδιά.

Βλέπω τις σωστές του απαντήσεις. Λίγες. Αρχίζει να με πιάνει το παράπονο. Αρχίζω να του λεω πως θα μπορούσε να τα είχε πάει καλύτερα. Και τότε αρχίζω να δαγκώνομαι.

«Τι του λες;» λέω μέσα μου κι αμέσως αλλάζω ρότα:

«Είμαι πολύ περήφανη για σένα, Βασίλη. Δεν έχει σημασία πώς τα πήγες. Αλλά που πήγες και μόνο.»

Γυρνάμε σπίτι. Είναι 11 η ώρα. Πρέπει να μαγειρέψω. Και ο μικρός να παίξει.

Τι μου έμαθε το Καγκουρό;

Ότι η ενθάρρυνση των μικρών μας θαυμάτων έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από τα αποτελέσματα που θα φέρουν. Η συμβολή μας στο να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση είναι πολύ σημαντικότερη από τις ίδιες τις νίκες.  Η αποστολή μας ανάμεσα σε άλλες είναι να είμαστε δίπλα τους ώστε να πιστέψουν στον εαυτό τους. Και όχι μόνο στην επιτυχία.

Ναι, φυσικά και να τα παίρνουμε στα σοβαρά όλα αυτά. Αλλά όχι και πολύ.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, είναι παιδιά. Και καλό θα ήταν να τα αφήνουμε να είναι. Αν μέσα σε αυτή την ανεμελιά, διαπρέπουν το καθένα στο δικό του πεδίο με το δικό του τρόπο, φυσικά και είναι καλοδεχούμενο.

Όμως τελικά όλα τα Καγκουρό σιγά σιγά μαθαίνουν να πηδάνε μακριά…

Όπως και εμείς οι γονείς, από τα δικά τους άλματα, μαθαίνουμε να γινόμαστε καλύτεροι.

 

 

Sorry, the comment form is closed at this time.

Στον διαδικτυακό τόπο μας χρησιμοποιούμε cookies με σκοπό τη βελτίωση της online εμπειρίας σας.

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις απορρήτου

Για να διευκολύνουμε τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου, χρησιμοποιούμε «cookies». Τα cookies είναι μικρά αρχεία δεδομένων / κειμένου που αποθηκεύονται στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή σας από το πρόγραμμα περιήγησής σας και τα οποία είναι απαραίτητα για τη χρήση του διαδικτυακού μας τόπου.

Χρησιμοποιούμε Session Cookies για να σας προσφέρουμε εξατομικευμένη εμπειρία στην πλοήγηση των συνδρομητικών υπηρεσιών ή του ηλεκτρονικού μας καταστήματος.

Για τη χρήση αυτού του ιστότοπου χρησιμοποιούμε τα παρακάτω cookies που απαιτούνται από τεχνική άποψη
  • wordpress_test_cookie
  • wordpress_logged_in_
  • wordpress_sec

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες