Widget Image
Widget Image
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit, sed diam nonummy nibh euismod tincidunt ut laoreet dolore magna aliquam erat volutpat. Ut wisi enim

Εγγραφείτε στο Newsletter μας

Θα χαρούμε πολύ να σας ενημερώνουμε για τα τελευταία νέα σχετικά με τα εκπαιδευτήρια μας

Αν όλοι δίναμε λίγο χρόνο

Της Χριστίνας Κοπανά

Αυτό το κείμενο θα ήθελα -ιδανικά- να αφορά στον εθελοντισμό, στην αλληλεγγύη και την προσφορά˙ στον ξένο που δεν έχει πλέον χώρα να ζήσει παρά μόνο πατρίδα μέσα στην καρδιά, στον άρρωστο που είναι μόνος και λίγη παρέα αλήθεια θα του έκανε καλό, στον συνάνθρωπο που χρειάζεται αίμα, τον γείτονα που σιωπηρά υποφέρει χωρίς να ζητάει, στο παιδί που μπορεί να μην πάρει κανένα δώρο μέσα στη χρονιά, στην οικογένεια που ζει με δυσκολίες που δύσκολα περνάνε από το μυαλό μας καθώς απολαμβάνουμε τη ζεστή μας σούπα μέσα στο υπερμοντέρνο σαλόνι μας, στο ζωάκι που παρατημένο κοιμάται σε μια κούτα βρεγμένη και δεν βγάζει άχνα και σε τόσα ακόμα. Η ανάγκη έχει πολλά πρόσωπα. Η αλληλεγγύη μόνο ένα: την ανιδιοτελή προσφορά. Την αγάπη χωρίς αντάλλαγμα.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν τελικά ένα από τα πιο πολύτιμα ανθρώπινα δώρα -ναι, φυσικά μετά την Υγεία- είναι ο Χρόνος. Και πολύ περισσότερο σήμερα, που έχει μόλις 9 ο πρώτος μήνας του νέου τούτου έτους. Ο Χρόνος, ίσως χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε με σαφήνεια, μας ορίζει, μας χαρακτηρίζει και μας οδηγεί σε μικρές καθημερινές επιλογές, αλλά και σε πιο σημαντικές αποφάσεις ζωής. Το πού θα διαθέσουμε τον ελάχιστο χρόνο μας, σε μια εθελοντική βάση για παράδειγμα, μας καθορίζει, έτσι δεν είναι; Το πώς όμως θα τον διαθέσουμε είναι αυτό που κάνει τη διαφορά.

Προφανώς δεν υπάρχει ένας επίσημος δείκτης αξιολόγησης της “αυτοδιάθεσης” του χρόνου μας. Ο καθένας είναι ελεύθερος να τον χαρίσει όπου και σε ό,τι θέλει. Όταν όμως αποφασίσει να τον αφιερώσει σε κάποιον καλό σκοπό, σε κάποιον ή κάτι, όχι επειδή του ζητήθηκε αλλά επειδή από μόνος του το επέλεξε, τότε στην εξίσωση μπαίνει και το πρόσημο της συνέπειας.

Εύλογο το πιθανό ερώτημα που δημιουργείται στο μυαλό σας: “μα τι σχέση έχει ο χρόνος με την αλληλεγγύη;” Μα φυσικά και έχει. Και μάλιστα τεράστια.

Στον δικό μου αξιακό χάρτη, η αλληλεγγύη και η χωρίς αντάλλαγμα προσφορά αξίζουν το χρόνο και τη συνέπειά μου σε μέγιστο βαθμό. Κι αν ο αποδέκτης της προσφοράς μου μπορεί να με έχει ανάγκη όχι για μια φορά μόνο, οφείλω να του αφιερωθώ δίνοντάς του το χρόνο που του αξίζει. Όχι απλώς το χρόνο που μπορώ, αλλά το χρόνο που του πρέπει.

Ας πάρουμε για παράδειγμα, την υπέροχη πρωτοβουλία του σχολείου μας, το Think for good, που γιορτάσαμε όλοι τόσο δυνατά και όμορφα στο χριστουγεννιάτικο bazάρι. Το Think for good γίνεται για δεύτερη χρονιά. Για να λειτουργήσει σωστά, να έχει αποτελέσματα που θα οφελήσουν και εν τέλει, ναι, θα κάνουν καλό σε συνανθρώπους μας, τού έχει δοθεί πολύς χρόνος, πολλές ώρες, μεγάλη προσπάθεια και συνέπεια. Από όλους όσοι συμμετέχουν σε αυτό: τη διεύθυνση του σχολείου, τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές, εσάς τους γονείς, όλους μας.

Όλοι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, αφιέρωσαν λίγο ή πολύ από το χρόνο τους: η διεύθυνση στο να οργανώσει, να κάνει τις επαφές, να τρέξει με τους φορείς και τους υπεύθυνους των Δήμων. Οι εκπαιδευτικοί για να καθοδηγήσουν και να εμπνεύσουν τους μαθητές τους σχετικά με τι σημαίνει Think for good και πώς μπορεί όλο αυτό να γίνει μια γιορτή καλοσύνης και προσφοράς. Οι μαθητές για να οραματιστούν έναν καλύτερο κόσμο και στην πράξη να σκεφτούν εφικτές λύσεις σχετικά με την ενημέρωση και την κινητοποίηση της κοινότητας. Εσείς που τρέξατε να αγοράσετε και να προσφέρετε τρόφιμα και άλλα είδη ανάγκης, που ήρθατε στο bazάρι και μέσα στο πλαίσιο χαράς και γιορτής δώσατε το δικό σας χρόνο που στο τέλος μεταφράζεται σε είδη που θα ανακουφίσουν οικογένειες. Όλοι έδωσαν λίγο από το χρόνο τους.

Και αυτό, πιστέψτε μας δεν είναι αυτονόητο. Για να οργανωθεί και να στηθεί ένα Think for good χρειάζεται χρόνος. Χρόνος που ίσως δεν δίνεται κάπου αλλού που μπορεί να ήταν πιο εύκολο αλλά λιγότερο σημαντικό. Χρειάζεται αγάπη και καλοσύνη που δεν ζητάνε τίποτα πίσω. Χρειάζονται ίσως και κάποιες μικρές θυσίες, με την έννοια το χρόνου που δεν θα δώσουμε σε κάτι άλλο.

Αλλά έτσι είναι. Στη ζωή μάλλον τα σπουδαία πράγματα θέλουν χρόνο. Και τον χρόνο τους. Και ο χρόνος σε αυτή την περίπτωση μεταφράζεται σε ατόφια αγάπη.

Είτε προσφέρω αίμα, τρόφιμα, συντροφιά, φροντίδα, ενδιαφέρον, δίνω φυλλάδια, κάνω ενημέρωση, τρέχω, ασχολούμαι, τελικά κάνω ένα πράγμα: ονειρεύομαι έναν κόσμο λιγάκι καλύτερο και τον ντύνω με το χρόνο και την αγάπη μου. Έστω για αρχή.

Και λίγο ακόμα παραπάνω από αυτό δίνω το παράδειγμα στο παιδί μου. Του δείχνω με πράξεις και όχι με διδαχές ότι κανένα δώρο δεν αξίζει όσο η καλοσύνη. Του μαθαίνω ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος όταν γεμίζει αγάπη και προσφορά για τον άλλο. Όποιος κι αν είναι αυτός ο άλλος. Του φανερώνω ένα μυστικό: όσο πιο πολύ Χρόνο δίνουμε για έναν καλό σκοπό τόσο πιο γεμάτος είναι ο χρόνος μας.

Καλή Χρονιά, με αγάπη και υγεία!

Post a comment